Yasta tamamen Ben’i emen yas işleyişinin ortaya çıkardığı bir ketlenme ve ilgi kaybı görürüz. Melankolide de benzer bir içsel işleyiş bilinmeyen bir hasara yol açacak ve bu nedenle melankolideki ketlenmeden sorumlu olacaktır. Aslında fark şudur: melankolik ketlenme gizemli bir etki bırakır çünkü neyin hastayı bu denli içine çektiğini göremeyiz. Melankolik, yasta ortaya çıkmayan bir şeyi daha sergiler; Ben duygusunun aşırı derecede azalması ve yoksullaşması. Yasta dünya yoksul ve boş bir hal alır, melankolide ise yoksullaşan ve boş hale gelen Ben’in ta kendisidir. Hasta kendi Ben’ini bize değersiz, beceriksiz ve ahlaki açıdan alçalmış olarak sunar, kendini eleştirir, aşağılar, kovulmayı ve cezalandırılmayı bekler. Kendini herkesin önünde küçük düşürür, yakınlarına kendisi gibi onlara yakışmayan biri ile ilişkide oldukları için acır. Kendisinde bir değişimin gerçekleştiğini göremez, aksine kendine yönelik eleştirilerini geçmişine doğru yayar; hiçbir zaman bundan daha iyi durumda olmadığını ileri sürer. Bu - genellikle ahlaki olan - kendini aşağılama sanrıları, uykusuzluk, yemek yemeyi reddetme ve her canlıyı ruhsal açıdan garip bir biçimde yaşama bağlayan güdünün aşınmasıyla kendini gösterir.
s.22—23
s.22—23