makine, hangi bilinç ya da biçimselleştirme düzeyinde işe karışacaktır? kendiliğinden bir sıçramayla bilinçaltı, hatta bilinçdışı düşüncelere, en ilkel fantazmalara bağlanma sakıncası içerir. gittiği her yerde her zaman ondan daha önce var olan, en karanlık isteklerini eyleme dönüştüren praglı öğrencinin kopyası gibidir.
«düşüncelerimiz» de aynen olayın haber içinde gerçekleşmesi gibi, meydana gelmeden önce gerçekleşecektir. eğer bir sonuca varmak gerekiyorsa, bu sonuç, bütün düşünce sisteminin yakında makine düzenine ayak uydurması olacaktır. sonuçta, ancak makinenin yakalayabileceği ve işlemleyebileceği bir şey veya makinenin talep edeceği bir şey düşünülecektir.
bilgisayarlar ve bilgi-işlemde daha şimdiden durum böyledir. genelleştirilmiş arayüzeyde, düşüncenin kendisi sanal gerçekliğe, sentezize edilmiş görüntülerin veya metin işlemlerindeki otomatik yazının eşdeğerlisine dönüşecektir.
yapay zekâ demek doğru mu? onun içinde yapaya, yanılsamaya, ayartmaya, dünya oyununa ilişkin daha kurnaz, daha sapkın, daha keyfi bir düşüncesinin gölgesi bile yoktur. oysa düşünce ne üst düzeyde işlevler mekaniği ne de işlemsel tepkeler dizisidir. o, biçimlerin, oynak yanılsamanın ve görünüşlerin retoriğidir — bir çözümlemenin değil, dünyanın anamorfosa uğratılmış bir görüntüsüdür. bilgi-işlem ve beyinsel makineye gelince, görüntülere egemen değildir; ancak hesaba egemen olabilir ve çabası da, bütün sibernetik ve sanal makinelerde olduğu gibi dünyanın gerçek zamanda düzmece bir taklidinin yapılması yoluyla bu temel yanılsamayı yok etmektir.
görüntünün yanılsaması nasıl sanal gerçekliği içinde yok oluyor, bedenin yanılsaması genetik kaydı içinde kayboluyor, dünyanın yanılsaması teknik olarak gerçekleştirilmiş yapay nesneler içinde kayboluyorsa, insan beyninin bir ayna ve örnek gibi görülebileceği mantıksal bir düzenek ya da sibernetik bir tepkesel makine olarak değil de, bir oyun, bir tuzak, bir dalavere, bir cinayet olarak dünyanın doğal (doğaüstü) anlayışı da yapay zekâ içinde öyle kaybolur.
s.48—49
jean baudrillard
kusursuz cinayet
türkçesi: necmettin sevil
ayrıntı yayınları
«düşüncelerimiz» de aynen olayın haber içinde gerçekleşmesi gibi, meydana gelmeden önce gerçekleşecektir. eğer bir sonuca varmak gerekiyorsa, bu sonuç, bütün düşünce sisteminin yakında makine düzenine ayak uydurması olacaktır. sonuçta, ancak makinenin yakalayabileceği ve işlemleyebileceği bir şey veya makinenin talep edeceği bir şey düşünülecektir.
bilgisayarlar ve bilgi-işlemde daha şimdiden durum böyledir. genelleştirilmiş arayüzeyde, düşüncenin kendisi sanal gerçekliğe, sentezize edilmiş görüntülerin veya metin işlemlerindeki otomatik yazının eşdeğerlisine dönüşecektir.
yapay zekâ demek doğru mu? onun içinde yapaya, yanılsamaya, ayartmaya, dünya oyununa ilişkin daha kurnaz, daha sapkın, daha keyfi bir düşüncesinin gölgesi bile yoktur. oysa düşünce ne üst düzeyde işlevler mekaniği ne de işlemsel tepkeler dizisidir. o, biçimlerin, oynak yanılsamanın ve görünüşlerin retoriğidir — bir çözümlemenin değil, dünyanın anamorfosa uğratılmış bir görüntüsüdür. bilgi-işlem ve beyinsel makineye gelince, görüntülere egemen değildir; ancak hesaba egemen olabilir ve çabası da, bütün sibernetik ve sanal makinelerde olduğu gibi dünyanın gerçek zamanda düzmece bir taklidinin yapılması yoluyla bu temel yanılsamayı yok etmektir.
görüntünün yanılsaması nasıl sanal gerçekliği içinde yok oluyor, bedenin yanılsaması genetik kaydı içinde kayboluyor, dünyanın yanılsaması teknik olarak gerçekleştirilmiş yapay nesneler içinde kayboluyorsa, insan beyninin bir ayna ve örnek gibi görülebileceği mantıksal bir düzenek ya da sibernetik bir tepkesel makine olarak değil de, bir oyun, bir tuzak, bir dalavere, bir cinayet olarak dünyanın doğal (doğaüstü) anlayışı da yapay zekâ içinde öyle kaybolur.
s.48—49
jean baudrillard
kusursuz cinayet
türkçesi: necmettin sevil
ayrıntı yayınları