walser genellikle bir kazazedenin, romantik düşsel bir hayal gücünün bakış açısından yazar. “kleist in thun” (1913) [kleist tune'da], hem bir otoportre hem de intihar etmeye yazgılı romantik dehanın zihinsel manzarasında güvenilir bir tur, walser'in kıyısında yaşadığı sarp kayalıkların tasviridir. son paragraf, işkence eden geçişleriyle, edebiyatta bildiğim en muazzam zihinsel yıkım öyküsünü mühürler. fakat hikâyelerinin ve kısa piyeslerinin çoğu bilinci eşikten geri getirir. “nervous”ta [asabi] (1916) birinci tekil şahsın ağzından konuşan walser, “nazik ve kibarca birazcık eğlendiğine” dair bizi temin eder. “sızlanmalar, sızlanmalar, insan hem sızlanmalı hem de onlarla yaşayacak cesareti olmalı. yaşamanın en güzel yolu budur. kimse birazcık tuhaf olmaktan korkmamalı.” öykülerin en uzunu, “the walk” [yürüyüş] (1917), yürüyüşü lirik bir hareketlilik ve yaradılıştan ayrılma, “özgürlük sevinciyle” tanımlar; karanlık ancak sonunda gelir. walser'in sanatı, depresyon ve korkuyu (genellikle) kabullenmek -ezmek, hafifletmek, amacıyla üstlenir. bunlar, yerçekimi ile ilişkisi hakkında hem fiziksel hem de karakter anlamında, kendi kendine yaptığı neşeli olduğu kadar da kasvetli konuşmalardır: yerçekimine karşı yazmak, hareketin ve deri değiştirmenin övülmesi, ağırlıksızlık; dünyada bilinçli bir şekilde yürümenin, umutsuzlukla parlayan “hayat zerrelerinin” tadını çıkarmanın betimlemeleri.

s.123—

susan sontag
vurgulanan yer

türkçesi: filiz çakır
everest yayınları