Onu beklemiştim. Haftalarca evden ayrılmaya cesaret edemedim, tam da o saatte geri gelir de, evde olmadığım için, bir daha hiç gelmemek üzere gider diye korktuğumdan; geceleri telefonu yastığımın yanına koyuyordum. Onu beklediğim sürece, sadece onu düşünüyordum. Her karşılaşmayı, bana söylediği her kelimeyi, geceleyin birbirimize sarılmalarımızı, tekrar tekrar canlandırdım. Sevgilimin bana o kadar yakın olduğunu düşünebiliyordum ki, saatlerce, bizzat buradaymış gibi mutlu olabiliyordum. Zamanla, boş yere bekliyor oluşuma alışmaya başladım. Hiç kavuşma ümidi olmadan beklemek mümkünse, işte ben onu yaptım, aslında bugün hâlâ bekliyorum. Beklemek benim tabiatım haline geldi, nafilelik uzun süredir incitmiyor beni.
Sevgilimi gerçekte ne kadar uzun süre tanıdığımı bilmiyorum, uzun veya çok uzun değil, kırk veya elli yılı anılarla dolduracak kadar uzun, çok uzun.
Hayatımı, sonu gelmeyen devamlı bir aşk hikâyesi olarak sürdürmeye karar verdiğimde artık genç değildim. Vücudum, özellikle tehdit altındaki kısımlarında, kocamanın başladığını belli eden o çöküş aşamasına girmişti.
syf•9—
Monika Maron
Animal Triste
Türkçesi: Mustafa Tüzel
Alef Yayınları
Sevgilimi gerçekte ne kadar uzun süre tanıdığımı bilmiyorum, uzun veya çok uzun değil, kırk veya elli yılı anılarla dolduracak kadar uzun, çok uzun.
Hayatımı, sonu gelmeyen devamlı bir aşk hikâyesi olarak sürdürmeye karar verdiğimde artık genç değildim. Vücudum, özellikle tehdit altındaki kısımlarında, kocamanın başladığını belli eden o çöküş aşamasına girmişti.
syf•9—
Monika Maron
Animal Triste
Türkçesi: Mustafa Tüzel
Alef Yayınları