wendell berry kibir ve çaresizliği, büyümemize elverişli gerçek sanat yerine, bizi yalnızlığa yönlendiren ve yaratıcı çalışmaları zehirleyen eşdeğer iki suçlu öğe olarak görüyor. bunu dönüştürelim:

“çaresizlikte bağışlama yoktur, kibirde ise hiç. yalnızlıkta kim var ki sizi affetsin?”