“All the world-historical events on this planet—not only the current ones but also past events, whose love of life knows no shame—have only one desire: to set up a rendezvous wherever they suppose us to be present....But what if one refuses to allow oneself to be chased away? Then boredom becomes the only proper occupation, since it provides a kind of guarantee that one is, so to speak, still in control of one’s own existence. If one were never bored, one would presumably not really be present at all and would thus be merely one more object of boredom....But if indeed one is present, one would have no choice but to be bored by the ubiquitous abstract racket that does not allow one to exist, and, at the same time, to find oneself boring for existing in it.”

“Şu yeryüzünde yer alan dünya tarihinin utanmak bilmez yaşam hırsıyla dolu tüm olaylarının (salt şimdikiler değil, geçmiştekilerin de) tek isteği vardır: bizi nerede istiyorlarsa orada bir buluşma belirlemek [‘Şu saatte şurada olmalıyım.’]. Ama eğer kişi orada mevcut olacaksa, o zaman, kişinin gerçekten varolmasına asla izin vermeyen, her yerde hazır ve nazır [her şeyin ‘zamana’ göre bir sıradüzenine konulmuş olduğu, bir ‘yeri ve zamanının’ olduğu] o soyut tezgâhtan sıkılmaktan ve aynı zamanda bu tezgâh içinde varolduğu için kendisini sıkıcı bulmaktan başka seçeneği yoktur.”

— Siegfried Kracauer, “Boredom” (1924)