"zekâ bir ahlak kategorisidir. duygu ile anlamanın birbirinden ayrılması -ki ahmağın aklanması ve aziz mertebesine çıkarılması da böylece mümkün olur- insanın birbirinden kopuk işlevlere bölünmesini hipostazlaştırır. mankafaya düzülen övgülerde gizli bir kaygı da vardır: koparılmış parçaların yeniden birleşerek bu sakatlığa son vermesinden korkuluyordur. "bir zihnin ve bir kalbin varsa eğer," der hölderlin bir şiirinde, "yalnız birini göster. ikisini de mahkûm ederler, ikisini de gösterirsen.""