“Âşık olduğumuzda sevgi o kadar büyüktür ki tümüyle içimize sığmaz; sevilene doğru yayılır, onda kendisini durduran, başlangıç noktasına geri dönmeye zorlayan bir yüzey bulur; işte karşımızdakinin bize karşı hisleri dediğimiz şey, kendi sevgimizin sevilene bu çarpıp geri dönüşüdür; bizi doğuşundan daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebiyse onun bizden kaynaklandığını fark etmeyişimizdir.”

— Marcel Proust, Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde (1919)