“İnsanın hayvanlarla ilişkisi sadece despotça bir ilişki midir? Terkedilmiş ve toplum dışına atılmış kişiler, dostları olan insanların kadirbilmezliğini, entrikalarını ve ihanetlerini hayvanların sadakatiyle telafi etmez mi? Kalbi kırılmış biri için hayvanın teselli eden, iyileştiren bir gücü yok mudur? Hayvan kültlerinin temelinde yatan unsurlardan biri de faydalı, akla uygun bir amaç değil midir? Bu kültleri gülünç [putperestçe] bulmamız, başka türden bir putperestliğe yenik düşmüş olduğumuz için olamaz mı? Fabllarda hayvanlar çocukların kalbine seslenmez mi? Bir zamanlar inatçı bir peygamberin gözünü bile sadece bir eşek açmamış mıydı?”

“Hegel Felsefesinin Eleştirisine Doğru” (1839)