"Dünyanın iki eli var sanki. Biriyle taşıdığı kolaylıklar, incelikler, ötekiyle taşıdığı kabalık, kıyıcılık, yok edicilik, ölüm. Bu ikinci el o kadar güçle saldırır oldu ki, dünya kendini yok etme aşamasına geldi.

Elimizde düş gücümüzle, yeteneğimizle ürettiğimiz o yazılar, şiirler var. Kitaplar var. Yazdıklarımızda gerçek adına söylediklerimiz ne olursa olsun, bir kıyıcığında umudu saklı tutuyoruz. Metalik söylemler varsın kolaylıklarını sürdürsün. Ama bizler yazınla, şiirle, sanatın her türüyle umudu var kılalım."
“oysa
utanılacak bir şey
tek başına mutlu olmak
sesler ve öteki sesler nerede dünyanın sesleri
leke dokuya işledi
susarak susarak”

“Leke”
“şimdi hiçbir şey değiliz doğru mu
bizim için kimse kimsenin bir şeyi değil
ilgiler gündelik giysiler gibi eski inceliksiz
(…)
bir bakıma öldük açıkçası bu
unutmaya yaşıyoruz günleri doğru mu”

“Kesik”