“Bir insan nasıl olur da bir ağacın önünden onun varoluşundan ve kendisinin onu sevmeye ehil olmasından mutluluk duymadan geçebilir, aklım almıyor.”

Budala (1869)
“Is it really not possible to touch the gaming table without being instantly infected by superstition?”

“Oyun masasına aniden batıl inançların etkisine girmeden dokunmak gerçekten mümkün değil mi?”

— Dostoyevsky, The Gambler (1866)
“I liked nothing better than the forest with its mushrooms and wild berries, its insects, and its birds, hedgehogs, and squirrels, and with its damp aroma of rotting leaves that I loved so. And even now, as I write this, I can catch the fragrance from our stand of birches in the country: these impressions stay with you all your life.”

“Hayatımda hiçbir şeyi mantarlar, yaban çilekleri, böcekler, kuşlar, kirpiler, sincaplar ve nemli çürük yaprakların kokusuyla dolu ormanı sevdiğim kadar sevmedim. Şu anda yazarken bile çocukluğumun köyünün çam ormanının kokusunu duyabiliyorum: Bu izlenimler insanı hayatı boyunca terk etmez.”

Diaries, Vol. I (February, 1876)
Çev.:
"Yanacak ve yanarak tükeneceksin; iyileşecek ve yeniden geleceksin."

Karamazov Kardeşler (babası Alyoşa'ya söylüyor)
"Yalnızlığım tarif bile edilemez: konuşmayı unuttum, bir şey söylediğimde, sanki istemeden yüksek sesle konuşmuş gibi kendime şaşırıyorum. Çünkü bir ay oluyor kendi sesimi duymadım."

Fyodor Dostoyevski, karısı Anna Dostoyevski'ye 28 Ağustos 1879 tarihli mektubundan
“Kardeşim, benim kıymetli dostum! Her şey halloldu! İstihkâmda dört yıl boyunca ağırlaştırılmış çalışmayla (sanırım, Orenburg'da) ve ondan sonra da özel hizmetle cezalandırıldım. Bugün, 22 Aralık'ta, Semionov Talim Sahası'na götürüldük. Orada hepimize ölüm fermanlarımız okundu, ölmeden önce Haç'ı öpmemiz istendi, kılıçlarımız kırıldı başlarımızın üstünde, son tuvaletlerimizi yaptık (beyaz gömlekler). Sonra, üç kişi kurşuna dizilmek üzere direklere bağlandı. Ben altıncı sıradaydım. Her seferinde üç kişi, diye bağırdılar; sonuçta, ikinci gruptaydım, yaşamak için bir dakikadan fazla sürem kalmamıştı. Seni hatırladım, kardeşim, ve seninkileri; hayatımın son dakikasında sen, yalnızca sen vardın aklımda, işte o an anladım seni nasıl sevdiğimi, canım kardeşim benim! O an yanıbaşımda duran Plesçenev ve Durov'la kucaklaşma ve onlara elveda deme fırsatım da oldu. İşte o anda idam mangasına, ‘Durun!’ diye emir verildi. Direklere bağlı olanlar çözülüp geri getirildi. Ve bize Çar Hazretleri'nin son anda hayatlarımıızı bağışlamış olduğu bildirildi.”

Fyodor Dostoyevski'nin idam edileceği gün, 22 Aralık 1849'da, erkek kardeşine yazdığı mektuptan
"[Kişi] yalnızca dünyadaki diğer tüm insanlardan daha kötü olduğunu değil, fakat aynı zamanda herkesten ve her şeyden ötürü bütün insanların önünde suçlu olduğunu, tüm dünyanın ve tek tek bireylerin kişisel günahlarından da sorumlu olduğunu idrak ettiği zaman, ancak işte o zaman yeryüzünde bir birlik halinde yaşama amacımıza ulaşılmış olacaktır."

Karamazov Kardeşler (ikinci bölüm, dördüncü kitap)
"Biliyorsunuz, hanımlar beyler, kendimi akıllı bir adam sanmamın belki de tek nedeni tüm hayatım boyunca hiçbir şeyi başlatmayı ya da bitirmeyi asla becerememiş olmamdır."

Yeraltından Notlar