kendini gereğinden fazla uzaklaştırmanın (acıdan dahi) ve bu mesafeden bakınca görebildiği, hayal edebildiği, hayata ait her kaynağa karşı mücadele edebilecek kuvveti kaybeden insanın sahip olduklarından korkunuz.

kaldı ki werther, defalarca başka kitaplarda karşılaştığımız bu akıl almaz tutuşmayı, sahip olduğu tek şeyle ödemiş, son noktayı koymuştur. bundan sonra dahil olacağımız, izleyeceğimiz uzun soluklu kavgaların kapağını -en azından werther'in acılarının yanından dahi geçemeyeceğini bilerek kapatacağız.

böyle kitap olmaz olsun.