annesini kaybeden georges de lauris'e, marcel proust'un mektubu:

"şimdi size şunu söyleyebilirim: hâlâ inanamayacağınız hoşluklar bulacaksınız. annenizle birlikteyken, artık onunla birlikte olamayacağınız bu günleri çok düşünürdünüz. şimdi de onunla birlikte olduğunuz eski günleri düşüneceksiniz. eski günlere itilmiş bu korkunç şeye alıştığınız zaman da onun yeniden yaşadığını, geri gelip yerini aldığını, sizin yanınızda bütün yerini aldığını usulca hissedeceksiniz.

şu an bu henüz olanaklı değil. tepkisiz kalın, sizi mahvetmiş olan anlaşılmaz gücün sizi biraz toparlamasını bekleyin, biraz diyorum çünkü içinizde her zaman paramparça olmuş bir şey kalacaktır. bunu da söyleyin kendinize, çünkü sevginin asla azalmayacağını, insanın hiçbir zaman teselli bulamayacağını, giderek daha çok anımsayacağını bilmek de bir hoşluktur."